Sri Krishna

Start
Stichter
Wie zijn we
Agenda
Centra
Filosofie
Contact

Zijn religies die anderen ellende bezorgen wel religies?

Religie waarbij liefde voor God wordt ontwikkelt is Religie! 

Gebrek aan religieus besef veroorzaakt alle ellende

Ziel is eeuwig en dienen van God wordt geleerd in alle religies

Lichamelijke levensopvatting oorzaak onvrede in wereld

Krishna, God, dienen enige juiste religie!

Religie is iets natuurlijks. Geweld met een religieus tintje ook. Afschaffen van religie werkt niet, dus wat nu? Misschien moeten we ons afvragen wat nu precies religie is en of onze huidige concepten ervan wel juist zijn. De religieuze traditie blijkt precies aan te geven waar het aan schort

door B. Kuenen

De mens heeft enerzijds van natuurlijke religieuze gevoelens, anderzijds is religie een motor achter veel gewelddadige conflicten. Het afschaffen van religie blijkt echter allesbehalve een goed alternatief. Zijn er soms andere redenen waarom religie geweld in de hand werkt? De religieuze geschriften blijken zelf antwoorden te geven op deze vraag. In het Srimad Bhagavatam wordt min of meer hetzelfde onderwerp behandeld: koning Citraketu ventileert zo zijn twijfels over het nut van religies die anderen ellende bezorgen: 

“Hoe kan een religie waardoor men afgunstig wordt op zichzelf en anderen van enig nut zijn? Wat levert het feitelijk op? Als men door dergelijke afgunst bij zichzelf en anderen pijn veroorzaakt, wekt men Uw woede op en is men juist irreligieus bezig.” (S.B. 6.16.42)

Ellende veroorzakende religies worden hier uiteindelijk aangeduid als irreligieus; ze hebben feitelijk niets met religie te maken. Maar wat is dan werkelijke religie? Srila Prabhupada geeft het doel van echte religie, bhagavata-dharma, waarvan in de grote religies duidelijke sporen zijn te vinden:[1] 

“De test van ieder geschrift is hoe iemand liefde voor God kan ontwikkelen. Als je ontdekt dat je door het volgen van religieuze principes je liefde voor God ontwikkelt, dan is het perfect. Het maakt niet uit of dit volgens de Bijbel is, de Qur’an of de Bhagavad Gita. We moeten kijken wat de vruchten zijn. Als de vrucht is dat mensen liefde voor God ontwikkelen, dan is het perfect.”[2] (Lezing 18/10/1968) 

Het ontwikkelen van liefde voor de Allerhoogste Godspersoon, Krishna, is dus datgene wat religies gemeen hebben. Zodra de beoefenaars dit doel uit het oog verloren hebben en religie beoefenen om allerlei eigen behoeften te bevredigen, gaat het mis. Door alle tijden heen is niet de religie zelf de oorzaak van conflict geweest, maar juist het gebrek aan werkelijk religieus besef.[3] Hierdoor kan men evenmin doordringen in de kern die verschillende religies met elkaar gemeen hebben.[4] Eén van dé grootste veroorzakers van irreligie, wat zich bijv. uit in zowel pseudo-religieuze als niet-religieuze conflicten, is de lichamelijke of materiele levensbeschouwing. In relatie tot religie zegt Koning Citraketu hierover: 

“Alle vormen van religie, met uitzondering van bhagavata-dharma, zijn vol tegenspraak, werken met concepten gebaseerd op materieel voordeel en maken ten onrechte onderscheid tussen ‘ik’ en ‘jij’ en ‘mijn’ en ‘dijn’. De volgelingen van het Srimad Bhagavatam hebben zo’n bewustzijn niet. Ze zijn allemaal Krishna-bewust en denken dat zij van Krishna zijn en Krishna van hen. Er bestaan andere religies van laag niveau die men kan aanhangen als men zijn vijanden wil doden of mystieke krachten wil krijgen, maar zulke religies zitten vol hartstocht en afgunst en zijn daarom onzuiver en tijdelijk. Door de vele afgunst die erin zit, treft men er talloze irreligieuze principes in aan.” (S.B. 6.16.41) 

Bhagavad-dharma is vrij van materiele begrippen als “mijn godsdienst” en “jouw godsdienst” of “mijn geloof” en “jouw geloof” [5] en staat los van het vergaren van materiele kwaliteiten of het verbeteren van iemands materiele situatie. Er is maar één Godsdienst, die waarbij men de Allerhoogste Heer zondermeer dient in een liefdevolle relatie. Krishna leert Arjuna in de Bhagavad Gita dat de mens niets met zijn lichaam te maken heeft, maar een eeuwige ziel is met het uiteindelijke doel om geheel in Krishna’s toegewijde dienst op te gaan. 

“De ziel kent geboorte noch dood. En eenmaal zijnde, houdt ze nimmer op te zijn. Ze is ongeboren, eeuwig, immer-zijnd, onsterfelijk en oorspronkelijk. Ze wordt niet gedood wanneer het lichaam wordt gedood.” (B.G. 2.20)

Laat alle vormen van geloof voor wat ze zijn en geef je slechts aan Mij over. Ik zal je verlossen van de terugslagen van al je zonden. Vrees niet. (B.G. 18.66) 

Het eeuwige karakter van het levend wezen en overgave aan de Allerhoogste Persoonlijkheid Gods, zijn belangrijke elementen die worden teruggevonden in de andere grote religies. Identificatie met het vergankelijke lichaam verwijdert het levend wezen echter van werkelijke religie en brengt het levend wezen in serieuze problemen. 

“Wanneer de ziel in de ban van materiële natuur en vals ego is en zich met haar lichaam vereenzelvigd, raakt ze geabsorbeerd in materiële activiteiten en denkt onder invloed van het vals ego dat alles van haar is.” (S.B. 3.27.2)

Het levend wezen is in feite transcendentaal aan het materiële bestaan, maar omdat het over de materiële natuur wil heersen, komt er geen einde aan zijn toestand in het stoffelijke bestaan en krijgt het zoals in een droom, met allerlei moeilijkheden te kampen.” (S.B. 3.27.5) 

Door de vereenzelviging met het lichaam menen levende wezens dat ze koe, hond, kat, amerikaan, nederlander, argentijn, kind, man of vrouw zijn. Deze aanduidingen zijn bepaald door het lichaam of lichamelijke relaties. Ook iemands opvattingen en overtuigingen worden bepaald door vereenzelviging met het lichaam, (B.G. 13:6-7 en 17:3).[6] Zolang men denkt dat men Christen, Moslim, Hindoe of Jood is en niet ziet dat dit onderscheid niet bestaat, omdat het doel voor allen overgave aan de Allerhoogste Persoonlijkheid Gods is (B.G. 18.66), blijft men slachtoffer van die vereenzelviging met het lichaam. Desalniettemin leert de praktijk dat zinloze gewelddadige conflicten worden uitgevochten vanwege de identificatie met zinloze lichamelijke aanduidingen. Het volgende vers laat zien dat dit allesbehalve te maken heeft met religieus gedrag: 

“De gebonden zielen worden volledig verstrikt door genegenheid voor hun eigen lichaam, hun bloedverwanten en bezittingen. In zo’n trotse en belachelijke staat, benijden de gebonden zielen andere levende wezens, evenals de Allerhoogste Persoonlijkheid Gods, Hari, die in het hart van elk wezen woont. Aldus anderen afgunstig en kwalijk bejegenend, zakken de gebonden zielen geleidelijk aan af in de hel.” (S.B. 11.5.15) 

Een levende wezen in dergelijke staat heeft de neiging alleen bloedverwanten genegenheid te schenken.[7] Dergelijke genegenheid is verankerd in lichamelijke gehechtheid en helpt uiteindelijk niemand. Het werkt afgunst in de hand, wat leidt tot kwalijk gedrag. En zo staat familie op tegen familie, dorp tegen dorp, stad tegen stad, land tegen land, katholiek tegen protestant, hindoe tegen moslim, jood tegen christen, etc., onder het waanidee van “wij horen bij elkaar en jullie horen niet bij ons”. In de Bhagavad Gita maant Krishna de mens dan ook om los te komen van de lichamelijke levensbeschouwing en dus “...niet gehecht [te] zijn aan kinderen, vrouw, huis en haard...”,[8] (B.G. 13.8-12). Door op de juiste manier religie te beoefenen met het juiste doel voor ogen, toegewijde dienst aan Krishna Zelf, is er geen enkele reden voor ‘religieuze’ conflicten.

[ Start ] [ Omhoog ] [ Stichter ] [ Wie zijn we ] [ Agenda ] [ Centra ] [ Contact ]

Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare
Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare

© 2001  Iskcon Benelux,  International Society for Krishna Consciousness, Hare Krishna